من؟منی هست؟نمیدانم! من از کفر میآیم که به ایمان بروم!من نمازم را هر روز در میخانه میخوانم! من وقتی به دنیا امدم که آسمان آبی بود.وقتی کودک بودم پیر شدم!و وقتی همه گفتند که تو بزرگ شدی کودکی به من حجوم آورد.وقتی که فروغ بودم فهمیدم من چیز دیگریست.من سهراب شدم.سرباز شدم در جنگ فهمیدم که من نقاشم اما وقتی خواستم نقاشی کنم یادم افتاد که سربازم تا برای صلح بجنگم.پس شدم سربازی که نقاشی بلد است و نقاشی که جنگجوست. بهدر صومعه رفته بودم که میخانه صدایم کرد!وقتی مست عاقلی بودم جنون مهر در بندم کرد و ندا آمد :آزادی! وقتی از همه فاصله گرفتم همه با من بودند!راستی بعد از کلی حرف نا گفته سکوت کردم آن لحظه همه از سکوت کر شدند!!! وقتی جادوگر شدم که لب آب به آوای زمان گوش میکردم. این منم
